Mark, 26 januari 2008
Nederland , Delft

Deel 2 van onze reis en thuiskomst

Nu iedereen weer veilig in Nederland is aangekomen en ik dit weer in Nederland zit te typen, is het maar eens tijd voor mijn allerlaatste update op deze site. Want ja, iedereen heeft een geweldige maand kunnen reizen in de VS, maar moest uiteindelijk toch op 20 januari vertrekken omdat ons visum op die datum verliep. Aangezien ik natuurlijk nooit zo goed kan vertellen wat de anderen hebben meegemaakt tijdens afgelopen maand als dat ze dat zelf kunnen, volgt nu een kort (dat zeg ik nu ) overzicht wat ik zelf allemaal heb meegemaakt sinds 30 december 2007 toen ik jullie verliet in de lobby van ons hotel in San Francisco. Omdat we tijdens de resterende 3 weken zoveel gedaan en gezien hebben, houd ik alle dagen maar redelijk kort, anders wordt het helemaal een lang verhaal.

In San Francisco hebben we op oudejaarsdag inderdaad nog fietsen gehuurd. Het was prachtig weer en we hebben het gepresteerd om de Golden Gate brug over te fietsen en ook nog een stuk verder door de Bay Area, zoals de Amerikanen het grote kustgebied rondom San Francisco noemen. Ook Sausalito werd nog bezocht, een schilderachtig kustdorpje. Zo hebben we eigenlijk een hele dag gefietst en toen we weer terug bij het beginpunt waren, was het alweer donker. ’s Avonds konden we ontzettend goedkoop Thais eten in downtown San Francisco, maar het smaakte weer verrukkelijk. En aangezien we pas om half 10 ’s avonds aten, konden we direct door naar Pier 7, waar we prachtig vuurwerk konden bekijken om het nieuwe jaar in te luiden.

Nieuwjaarsdag vertrokken we naar South Lake Tahoe, waar we voor het eerst de sneeuw inreden. ’s Middags stonden we aan de rand van Lake Tahoe (een heel groot meer) in de sneeuw van het uitzicht te genieten. De volgende dag reden we door naar Yosemite National Park via een prachtige route. We verbleven in Groveland, zo’n uurtje rijden buiten Yosemite, maar dat uurtje rijden was totaal niet erg omdat het er werkelijk prachtig was. Die dag hebben we Yosemite bekeken en mooie stukken gewandeld. De dag daarna zijn we naar Badger Pass gereden, wat een klein skigebied in Yosemite National Park is. Maar we kwamen er niet om te skiën, maar om te gaan ‘snowshoe walken’ onder begeleiding van een Park Ranger. Met een redelijk grote groep hebben we ruim 2.5 uur in de diepe sneeuw gelopen, zonder er in te zakken natuurlijk. Op de terugweg naar Groveland hebben we nog mooie stukken gewandeld in Yosemite.

Op 4 januari trokken we door naar Squaw Valley. Dit is een plaatsje vlak voor Sequoia National Park. Deze hele dag hebben we in de regen gereden en we hadden onze plannen iets moeten aanpassen omdat het in de hoger gelegen delen ontzettend sneeuwde waardoor wegen waren afgesloten. Dit was meteen de laatste keer tijdens onze rondreis dat we regen hebben gezien en voor de rest is het alleen maar droog geweest. In Squaw Valley vonden we een redelijk motel, om de volgende dag via Kings Canyon en Sequoia National Parks naar Visalia te rijden. In ieder geval, dat was de bedoeling. Die dag zijn we namelijk eerst naar Kings Canyon geweest en vanaf 5000 ft begon het hard te sneeuwen, dus kwamen de gekochte sneeuwkettingen goed van pas. In het Visitor Center vertelden ze ons dat de weg die we eerst wilden nemen afgesloten was door de sneeuw, dus moesten we via een andere route naar Visalia. Wel hebben we nog hele grote Sequoia bomen gezien vlak bij het Visitor Center, waar we ook nog prachtige wandelingen hebben gemaakt door de diepe sneeuw, dit keer zonder snow shoes. Vervolgens hebben we de andere route gepakt naar Visalia, waar we een goedkoop Super 8 Motel vonden. De dag erna moesten we onze plannen ook aanpassen. De eerste planning was om via een mooie bergroute naar Lone Pine (aan de andere kant van de bergrug) te rijden, maar op die route stonden we ineens voor een groot hek met een bord ‘Road Closed’ erbij, zonder enige aankondiging van te voren. Dat schoot dus niet echt op en we zijn zo zeker 2 uur verloren om vervolgens via een andere route, ook door de bergen, naar Lone Pine te komen. Inmiddels was de zon weer volop gaan schijnen en konden we genieten van de prachtige uitzichten over de bergen waarop heel veel sneeuw lag. Gelukkig hadden we vandaag de sneeuwkettingen net niet nodig (met een paar keer glijden en rustig rijden konden we net boven komen ) en konden we genieten van een prachtige afdaling waarin alle sneeuw langzaam verdween en plaats maakte voor woestijnachtig landschap. Zo reden we naar Lone Pine, dat in een dal ligt met uitzicht op hele hoge bergtoppen en de hoogste bergtop van de VS, Mount Whitney.

Op 7 januari zijn we door Death Valley naar Las Vegas gereden. Waar we ’s ochtends nog in de vrieskou in Lone Pine stonden, was het in Death Valley werkelijk heerlijk weer. 18 graden en alleen maar zon, zodat de winterjassen eindelijk een keer uit konden en we in ons t-shirt een mooie wandeling konden doen. We zijn op de laagste plek van het Amerikaanse continent geweest (85.5 m onder zee-niveau) met tegelijkertijd uitzicht op hele hoge bergtoppen. Erg bizar om mee te maken. Vervolgens zijn we verder gereden naar Las Vegas, waar we tegen zonsondergang aankwamen en we naar het Summer Bay Resort reden. Vanwege een grote elektronicabeurs dat weekend waren alle grote, bekende hotels helemaal vol of veel te duur voor ons studenten, dus zat er niets anders op dan voor dit resort te kiezen. En het is ons prima bevallen. Het zat 5 minuten lopen van The Strip en de kamer was prachtig, met bankstel, keuken en al. Die avond was de planning om direct al casino’s te gaan bezoeken, maar aangezien m’n vriendin ziek was geworden die avond, ging dat niet door. Wel hebben we onze auto nog ingeruild voor exact eenzelfde exemplaar. In Sequoia hadden we namelijk een lekke band gekregen die ik op dat moment met Fix-a-Flat heb gerepareerd (een spuitbus dichtende vloeistof die je in de band spuit). Het leek ons wel wat veiliger om met 4 goede banden de rest van de reis te vervolgen en gelukkig vonden ze dat bij ons autoverhuurbedrijf ook, dus even later stonden we met een zilvergrijze Pontiac Grand Prix buiten in plaats van onze oude vertrouwde donkergrijze. De volgende dag ben ik naar een Formule 1 Demo geweest van het BMW Sauber F1 Team op die grote elektronicabeurs (was dat toch nog ergens goed voor!) die daar was voor sponsor Intel. Daar had ik ook afgesproken met Christiaan en Hans, zodat we samen van de F1 demo konden genieten en nog wat konden lopen in Las Vegas. ’s Avonds konden we weer afscheid nemen en hebben m’n vriendin en ik toch nog wat casino’s bezocht, waarbij ze gelijk uit $1, $16 wist te maken bij een slot machine, onder mijn uitstekende begeleiding natuurlijk .

Op 9 januari reden we via de Hoover Dam en Lake Mead naar Springdale, dat een paar honderd meter voor Zion National Park ligt, en we hebben weer prachtige stukken Amerika gezien. De dag erna was het eindelijk tijd voor iets waar ik al heel lang naar uitkeek: skiën!!! We zijn namelijk naar Brian Head Ski Resort gereden, zo’n anderhalf uur van Springdale vandaan. Daar hebben we de hele dag perfect kunnen skiën. Het was er hartstikke rustig (donderdag), hele goede pistes met heel veel sneeuw (de dag ervoor had het nog flink gesneeuwd), alleen maar zon en rond het vriespunt, wat wil een mens nog meer. Er waren 8 liften en een heleboel verschillende pistes waarop we ons de hele dag prima konden vermaken. De volgende dag hebben we ’s ochtends gewandeld in Zion National Park door prachtige natuur en met prachtige uitzichten. ’s Middags reden we door naar Bryce Canyon National Park, wat helemaal niet zo ver rijden was waardoor we ’s middags nog tijd hadden in Bryce. We konden al veel prachtige uitzichtpunten bezoeken en wat wandelingen maken. Onze slaapplaats die nacht was een motel in Cannonville, zo’n half uurtje rijden van de ingang van het park vandaan. De dag erna hebben we ’s ochtends weer doorgebracht in Bryce Canyon om vervolgens weer ’s middags door te rijden naar Torrey, vlak bij Capitol Reef National Park. We hadden weer nog wat tijd over om ’s middags alvast wat van Capitol Reef te zien met de auto. In Torrey verbleven we in een Days Inn Motel, waar we de enige gasten waren, zo rustig was het. En natuurlijk sloegen we een duik in het zwembad en het verwarmde bubbelbad niet af. Ook in het restaurant waar we ’s avonds waren, waren we de enige gasten. Het hele dorp was werkelijk uitgestorven. De volgende ochtend hebben we een lange wandeling gemaakt in Capitol Reef, om vervolgens door te rijden naar Arches National Park, met nog veel meer prachtige natuur. De hele middag hebben we doorgebracht in dit prachtige National Park, wat precies genoeg was. We konden overal met de auto komen en af en toe een korte of wat langere wandeling inlasten. In de schemer legden we de laatste 10 minuten af naar Moab, waar we maar eens heel goedkoop in een Motel 6 sliepen.

Maandag 14 januari was het voor ons tijd om naar Page te vertrekken, via Monument Valley. We konden in vlot tempo doorrijden, doordat we nu zo’n beetje de echte bergen uit waren en we over heel veel lange, vlakke en rechte wegen konden rijden. In Monument Valley zijn we gestopt om te genieten van het uitzicht op de beroemde bergen, natuurlijk bekend van films. Ook konden we de off-road kwaliteiten van een Pontiac Grand Prix eens even testen, maar die waren niet al te denderend kan ik jullie melden. Voor de rest is het echt een heerlijke auto. Hierna door naar Page en weer een Motel 6 gepakt en nog even Lake Powell en de Glen Canyon Dam bezocht, net iets kleiner dan de Hoover Dam, even ter vergelijking. De dag erna reden we door naar Flagstaff en konden we genieten van de prachtige uitzichten van de Grand Canyon, die we via de oostelijke ingang binnen kwamen. Ook hier zijn we met de auto naar alle mooie punten gereden, natuurlijk afgewisseld met mooie wandelingen. De volgende dag hebben we nog een dag doorgebracht in Grand Canyon, maar nu Hermits Trail gereden en weer stukken gewandeld. Ook hebben we het eind van de middag doorgebracht in Flagstaff, dat aan de Route 66 ligt. Die nacht is het trouwens behoorlijk koud geweest, 12 graden onder 0 en een hele harde wind. Ons kacheltje in de motelkamer kon dit maar net bijbenen.

Op 17 januari waren we weer terug in de aangename temperaturen van Californië, want we reden door naar Blythe. Via een prachtige route met weer heel veel bergen en bossen kwamen we aan in het vlakke gedeelte van Arizona waar we 60 mijl (100 km) over een kaarsrechte weg moesten rijden en dat gaat al snel vervelen. Gelukkig kwamen we toch veilig aan in Blythe, onze laatste stop op weg naar Los Angeles. De volgende dag vertrokken we namelijk redelijk vroeg weer naar onze startplaats, want we hadden nog een mooie tussenstop gepland: Joshua Tree National Park. Hier reden we weer door de woestijn en langs heel veel cactussen en de beroemde Joshua Trees natuurlijk. Ook hebben we weer ruim een uur kunnen wandelen rond prachtig gevormde rotsen. Hierna was het door naar Los Angeles rijden, waar de je de smog alweer kon zien opdoemen. Natuurlijk kwamen we op deze vrijdagmiddag onvermijdelijk in de file terecht, maar dat was te verwachten. Gelukkig duurde dit maar een half uur, zodat we weer bij hetzelfde motel aankwamen waar we 4 weken geleden onze reis waren begonnen.

En op zaterdag 19 januari heel vroeg was het voor mij en m’n vriendin dan toch weer tijd om het vliegtuig te pakken terug naar Nederland. Na afscheid te hebben genomen van onze trouwe auto (in totaal hebben we bijna 7400 km gereden en met 2 auto’s), pakten we het pendelbusje naar het vliegveld. Onze terugreis is voorspoedig verlopen en via een tussenstop in Washington kwamen we uiteindelijk met een half uur vertraging aan op Schiphol, waar ons persoonlijk ontvangstcomité al klaar stond om 7 uur ’s ochtends. En dan krijg je toch een klein cultuurschokje hoor. We moesten weer wennen aan het geweldige Nederlandse weer (we hadden al 3 weken geen regen meer gezien en dan krijg je dit) en aan het feit dat alles hier veel kleiner is.

Hiermee eindigt onze berichtgeving over 5 maanden Texas en mijn eigen verhaal over onze geweldige rondreis. Van veel mensen heb ik al begrepen dat ze zich zeer vermaakt hebben met mijn pogingen jullie mee te laten genieten van onze avonturen. Natuurlijk hartelijk dank aan de trouwe lezers van dit blog voor het lezen van alle updates. Ik hoop dat jullie weer zonder jullie updates kunnen . Tot ziens!

Namens de JSF Cowboys,
Mark

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl